+48 601 791 464

Metody leczenia

Osteopatia opiera się przede wszystkim na holistycznym przekonaniu, że organizm człowieka jest całością, a nie sumą niezależnych od siebie narządów.

Osteopatia - rodzaj medycyny manualnej

Zamień ingerencję farmakologiczną w Twój organizm jeśli nie jest to konieczne i pobudz układ odpornościowy.

METODA PNF

Metoda PNF, czyli proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu.

(ang. proprioceptive neuromuscular facilitation), to metoda kompleksowej kinezyterapii, oparta na neurofizjologicznych zasadach wykonywania czynności ruchowych i ich rozwoju w trakcie życia człowieka.

Wykorzystywana do odzyskiwania utraconych lub kształtowania zaburzonych umiejętności ruchowych. Metoda uwzględnia odczuwanie własnego ruchu (propriocepcję) oraz skupia się na ułatwianiu ruchu zgodnego z fizjologicznymi sposobami wykonywania jak najbardziej skutecznej czynnościowo aktywności ruchowej.

Metodę PNF stosuje się w leczeniu i rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami w obrębie układu kostno-stawowego, mięśniowego i nerwowego, w szczególności:

– po udarach mózgu, urazach czaszkowo-mózgowych, urazach rdzenia kręgowego;
– z chorobą Parkinsona, stwardnieniem rozsianym, stwardnieniem zanikowym bocznym, chorobami móżdżku, polineuropatiami, dystrofiami mięśniowymi; skoliozami;
– po operacjach wszczepienia endoprotezy biodra lub kolana, rekonstrukcji więzadeł stawu kolanowego, po złamaniach kości;
– z zaburzeniami oddychania, połykania.

OSTEOPATIA

Osteopatia (medycyna osteopatyczna) jest filozofią, nauką i sztuką.

Osteopatia jest terapią, w której stosuje się delikatne manipulacje na całym ciele pacjenta: kościach, mięśniach, więzadłach i tkankach, w celu zlikwidowania uczucia niewygody, poprawienia ruchliwości stawów i przywrócenia pełnego zdrowia. 

Osteopatia opiera się przede wszystkim na holistycznym przekonaniu, że organizm człowieka jest całością, a nie sumą niezależnych od siebie narządów. Choroba dotycząca jednego organu wpływa na cały organizm. Zatem “kawałkowanie” pacjenta i wąskie specjalizacje w leczeniu to droga kończąca się często ślepym zaułkiem. Zamiast koncentrować się na wyizolowanych objawach, powinno się brać pod uwagę całą kondycję człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, ponieważ jesteśmy jednością psychofizyczną.

Równie istotne w osteopatii jest założenie, że najlepszego lekarza każdy nosi w sobie – jest nim własny układ odpornościowy. Zatem nasze ciało ma zdolność do samoleczenia i samoregulacji. Zamiast ingerować z zewnątrz w postaci farmakoterapii czy zabiegów chirurgicznych, wystarczy pobudzić i wspomóc układ odpornościowy pacjenta.

Specjalistą w tej dziedzinie może zostać wyłącznie lekarz bądź fizjoterapeuta. Osteopaci różnią się od fizjoterapeutów bardziej zaawansowanym wykształceniem medycznym i szerszym spojrzeniem na patologie układu ruchowego. Niczym detektywi dysponujący wiedzą z anatomii, fizjologii, biomechaniki, neurologii itp. analizują objawy i kojarzą fakty, by rozpoznać przyczynę choroby. Przypomina to rzeczywiście śledztwo, ponieważ ciało człowieka jest jednością zbudowaną z wielu powiązanych elementów.

Np. ból kręgosłupa może być przyczyną i skutkiem problemu w zupełnie innej części organizmu. W postawieniu trafnej diagnozy kluczowe jest precyzyjne określenie miejsca i stopnia patologii, co odbywa się manualnie, często w połączeniu z badaniem neurologicznym czy też internistycznym. Na etapie samej terapii używa się różnych technik manualnych, które mają na celu pobudzenie organizmu do samoleczenia. Dokonuje się tego np. przez rozciągnięcie tkanek, zlikwidowanie napięć, lepsze ukrwienie chorego miejsca. Osteopatia jest zatem medycyną manualną. Sprawne posługiwanie się rękoma to podstawa.

Osteopatia jest nadzieją dla pacjentów, których komfort życia i dobre samopoczucie zaburza uciążliwy, ostry, przewlekły ból i którym nie jest w stanie pomóc tradycyjna medycyna, także z powodu trudności w postawieniu diagnozy.

TERAPIA TKANEK MIĘKKICH

Terapia manualna tkanek miękkich polega na wykorzystaniu mających na celu usunięcie napięć i dysfunkcji układu mięśniowo-powięziowego ( mięśni, ścięgien, więzadeł i powięzi) określonych technik manualnych.

Wstępem do terapii jest zawsze ocena stanu napięcia poszczególnych mięśni, ich bolesności bądź asymetrii pomiędzy dwiema stronami ciała.

Bardzo często przyczyną bólu różnych części ciała jest tzw. dysbalans mięśniowo-powięziowy, który polega na zwiększonym napięciu i skróceniu jednych tkanek i zbytnim rozciągnięciu innych. Zbiór różnych technik dostosowanych indywidualnie do potrzeb, umożliwia uzyskanie ich rozluźnienia i powrót do fizjologicznej równowagi.

W terapii wykorzystuje się takie techniki, jak:

– techniki energizacji mięśni,
– mięśniowo-powięziowe rozluźnianie (Myofascial Release),
– techniki rozluźnienia pozycyjnego ( Positional Release Techniques),
– aktywne rozluźnianie (Aktive Tissue Release),
– terapię punktów spustowych (Trigger Points Therapy),
– masaż tkanek głębokich (Deep Tissue Massage).

Poprzez rozluźnienie, wydłużenie, zlikwidowanie zrostów i uwolnienie utrzymujących się wzorców nieprawidłowych napięć w tkankach uzyskamy przyspieszoną regeneracja tkanek, co będzie skutkować zmniejszeniem bólu, poprawą giętkości mięśni i powięzi, poprawą płynności ruchu oraz przywróceniem prawidłowego zakres ruchu w najbardziej efektywny i najmniej obciążający sposób. Skuteczność powyższych technik została udowodniona naukowo, a ich stosowanie jest bezpieczne dla pacjenta.
Terapię tkanek miękkich stosujemy w przypadku:

– zespołów bólowych kręgosłupa,
– napięciowym bólu głowy, migren,
– różnego pochodzenia bólów: pachwin, krocza, żuchwy,
– zaburzeń napięcia mięśniowego, sztywności mięśni,
– ograniczeń ruchomości stawów,
– blizn i obrzęków,
– po unieruchomieniach stawów (po urazach, operacjach),
– chorób zwyrodnieniowych i reumatycznych w celu rozluźnienia mięśni i złagodzenia dolegliwości bólowych,
– wad postawy: skoliozy, koślawość/ szpotawość kolan, stóp.

TERAPIA KRANIO-SAKRALNA

System kranio–sakralny (czaszkowo-krzyżowy) jest niedawno odkrytym systemem fizjologicznym.

Jest to półzamknięty system hydrauliczny w mocnej nieprzepuszczalnej dla wody membranie, tj. w twardej oponie mózgowej, która otacza mózg i rdzeń kręgowy. Ważną funkcją tego systemu jest produkcja, cyrkulacja i absorpcja płynu mózgowo-rdzeniowego.

Płyn ten wytwarzany jest w obrębie systemu czaszkowo-krzyżowego i gwarantuje fizjologiczne pole, w którym mózg i system nerwowy mogą się rozwijać, żyć i funkcjonować.

Produkcja i absorpcja płynu mózgowo-rdzeniowego prowadzi do stałego wzrostu i spadku płynu w systemie czaszkowo-krzyżowym. Rytmiczne wahania ciśnienia powodują ponowne kurczenie się półzamkniętego systemu hydraulicznego, a to dopasowanie zapobiega wytworzeniu zbyt dużego ciśnienia w obrębie systemu czaszkowo-krzyżowego. Jeżeli z jakiegoś powodu organizm nie jest w stanie łagodzić tych wahań ciśnień, powstające nadmierne ciśnienie może prowadzić do zakłóceń funkcji i pogorszenia stanu zdrowia, przede wszystkim w Centralnym Systemie Nerwowym, umiejscowionym w systemie czaszkowo-krzyżowym.

Za ojca terapii czaszkowo-krzyżowej uważa się dr Williama Garnera Sutherlanda, który jako pierwszy opracował spójny model systemu wzajemnych napięć i zasad ich przenoszenia w układzie czaszka-opona twarda-kość krzyżowa.

Eksperymentując na własnej czaszce, w specjalnie zaprojektowanym kasku, dr Sutherland udowodnił wzajemny ruch kości czaszki nawet po zakończeniu jej rozwoju. Odkrył on prawo wzajemnych napięć między oponą twardą wyścielającą jamy czaszki, otaczającą rdzeń kręgowy i współruch kości krzyżowej z kośćmi czaszki.

Regulacja w systemie kranio-sakralnym jest ściśle związana z ruchem i mocą płynu mózgowordzeniowego i są one według dr Sutherlanda przejawem „oddechu życia”, rozumianego jako pulsacyjny ruch Pierwotnej Energii Życia. Ten ruch i rytm czaszkowo-krzyżowy jest związany z systemem czaszkowo-krzyżowym, w skład którego wchodzą: opona mózgowo-rdzeniowa, kości czaszki, kości kręgosłupa, kość krzyżowa, chroniąc mózg i rdzeń kręgowy. Zaburzenie któregoś z tych elementów systemu czaszkowo-krzyżowego powoduje zmiany rytmu mózgowo-rdzeniowego i różnorodne problemy narządu ruchu.

Rytm kranio-sakralny to tak jak bicie serca i oddychanie, można to wyczuć wszędzie na ciele. Rytm ten w dowolnym miejscu ciała ma określony charakter i różni się nieznacznie w różnych miejscach ciała.

Poprzez dotykanie i czucie rytmu kranio-sakralnego, można kontrolować funkcje systemu czaszkowo-krzyżowego. Dotykając rękoma poszczególnych i charakterystycznych części ciała szukamy rytmu kranio-sakralnego, aby znaleźć właściwą informację o tym, gdzie system ten pracuje prawidłowo, a gdzie jego praca jest zaburzona i utrudniona. Mając tę wiedzę pod rękoma można stymulować i poprawiać pracę tego rytmu oraz całego systemu, a poprzez to można wpływać na poprawę funkcji i żywotności tej części ciała , która była wcześniej zaburzona.

Każdy organizm, nawet bardzo przeciążony ma mechanizmy kompensacyjne, które można zmobilizować. Regulacja systemu czaszkowo-krzyżowego jest właśnie tym impulsem do wyzwolenia wewnętrznych sił organizmu dla utrzymania i powrotu do równowagi.
Terapia czaszkowo-krzyżowa jest terapią mięśniowo-powięziową, ponieważ wpływa bardzo znacząco na rozluźnienie powięzi. Powięzie otaczają wszystkie mięśnie, grupy mięśniowe, narządy, dlatego też rozluźnienie powięzi powoduje automatycznie zrównoważenie nieprawidłowych napięć w mięśniach i w narządach wewnętrznych.
Terapia czaszkowo-krzyżowa jest delikatną metodą wykrywającą i korygującą zaburzenia w pracy wyżej wymienionego układu.
Terapia czaszkowo-krzyżowa ma szczególne zastosowanie w problemach ortopedycznych, neurologicznych, zaburzeniach układu wegetatywnego, problemach psychologicznych, zespołach przewlekłego stresu i wielu innych schorzeniach, np. bóle głowy, migreny, nadpobudliwość, bóle kręgosłupa, żuchwy, nerwice, lęki, skoliozy, stany po urazach.
Do stosowania terapia czaszkowo- krzyżowa nie ma właściwie przeciwwskazań ze względu na delikatność tego zabiegu. Jednakże zalecana jest ostrożność i wstrzymanie się od terapii w stanach takich jak: ostre stany wymagające pilnej interwencji lekarskiej, tj. duszności, ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, agresywne nadciśnienie, ból brzucha z objawami otrzewnowymi, kolki nerkowe i wątrobowe, padaczka, zatrucia, zaburzenia świadomości; świeże urazy wymagające zaopatrzenia medycznego, tj. złamania, zwichnięcia, skręcenia stawów, krwotoki; aktywne fazy schorzeń psychicznych.

TAPY

Taping kinestetyczny, czyli kinesiotaping to dynamicznie rozwijającą się metoda stosowana w fizjoterapii.

Jest narzędziem rehabilitacyjnym pomagającym w profilaktyce i leczeniu dolegliwości mięśniowo-szkieletowych.

Popularne “tejpy”, które w celu łagodzenia bólu w 1996 roku wynalazł Japończyk dr Kenzo Kase, stały się już stałym elementem świata zawodowego sportu. Metoda ta polega na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze. Dzięki swojej prostocie zyskała uznanie wśród większości terapeutów i sportowców.
Zastosowanie kinezjotapingu jest bardzo szerokie. Terapeuci stosują aplikacje limfatyczne (przy opuchliźnie), korygujące (np. kontuzje rzepki, głowy kości ramiennej), mięśniowe (do mięśni całego ciała), stabilizujące, inaczej proprocepcyjne, które zwiększają czucie ruchu oraz powięziowe.

Wiadomo, że ze sportem na każdym poziomie zaawansowania wiąże się ryzyko kontuzji. Ale urazy przytrafiają się także z innych powodów, pozasportowych. Taśmy wpływają korzystnie na bardzo różne dysfunkcje. Odpowiednie wykorzystanie “tejpów” może więc pomóc w leczeniu wielu pacjentów. Trzeba jednak pamiętać, że kinezjotaping nigdy nie zastąpi pełnej interwencji lekarskiej i rehabilitacyjnej.

Głównym działaniem tapingu jest jednak próba wykrzesania z ludzkiego organizmu maksimum możliwości. – “Tejpy” często stosuje się u zdrowych sportowców. Taśmy zwiększają czucie ruchu. Oznacza to, że taśma naklejona na skórę, np. na bark, pozwala na wysyłanie do organizmu większej ilości sygnałów z danego stawu. Dzięki temu organizm automatycznie lepiej interpretuje, w jakim ułożeniu jest ręka, w którym miejscu jej mięśnie są rozciągnięte i jak dany ruch powinien zostać dalej “pociągnięty”. Aplikacja taśmy pozwala zaktywizować większą ilość receptorów w danym rejonie ciała, po to, żeby lepiej poczuć, w jaki sposób prawidłowo funkcjonować.

Kinezjotaping pozwala na zaangażowanie w wykonanie wysiłku odpowiednich mięśni. – Chodzi o racjonalne wzmocnienie działania danego mięśnia albo osłabienie jego pracy, aby dać mu czas na regenerację. “Tejpy” nakłada się na zasadzie rozciągnięcia albo ściągnięcia. Jeżeli taśma naklejona jest tak, że ściąga skórę do środka to dany mięsień będzie mniej pracował podczas obciążenia. Chodzi o “odpuszczenie” jednemu mięśniowi, tak by pracować zaczęły inne. Pozwala to na zoptymalizowanie pracy organizmu.

Kinesiotapingu używa się także w przypadkach niestabilności, zerwania lub naderwania więzadła, torebki stawowej czy wcześniejszych skręceń kończyn. Np. naderwane wcześniej więzadło jest za długie i nie wysyła do mózgu prawidłowych informacji – jest niestabilność i za dużo ruchu w stawie. Dzięki zaaplikowanym “tejpom” mózg otrzymuje większą ilość informacji pozwalając tym samym zwiększyć stabilność danego stawu. Działanie taśm jest więc w takim wypadku podwójne – lecznicze i czysto sportowe.

MOBILIZACJA POWIĘZI

Manipulacje Powięzi jest rodzajem terapii manualnej stworzonym przez Luigiego Stecco.

Metoda ta rozwijała się przez ostatnie 30 lat dzięki badaniom anatomicznym, praktyce klinicznej opartej na pracy z szerokim spektrum zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego i trzewnego oraz dzięki sekcjom anatomicznym skoncentrowanym na badaniu anatomii powięzi.

Metoda ta koncentruje się na powięzi mięśniowo-szkieletowej, pozwalając na zidentyfikowanie specyficznie zlokalizowanych stref powięzi łączących się z określonymi zaburzeniami ruchomości. Proponuje ona całościowe omówienie systemu powięziowego:
– począwszy od rozwoju embrionalnego,
– przez jego budowę fizjologiczną,
– po rolę w propriocepcji.

Szczegółowo opracowane modele biomechaniczne pomagają w wyborze konkretnych punktów wymagających leczenia, po wcześniejszym ustaleniu który ruch jest bolesny i ograniczony. Dzięki zastosowaniu odpowiedniej manipulacji bądź mobilizacji danej strefy powięziowej, następuje przywrócenie ruchomości i w konsekwencji zmniejszenie bólu.

Pojęcie manipulacji powięziowych obejmuje techniki stosowane w leczeniu powięzi głębokiej i jej składowych mięśniowych (omięsna, namięsna, śródmięsną). Termin mobilizacje powięziowe oznacza techniki stosowane w leczeniu okołostawowych składowych powięzi głębokiej: troczków, przegród międzymięśniowych, więzadeł.

TERAPIA MANUALNA

Terapia manualna to uznana metoda fizjoterapii.

Terapeuta uciskając odpowiednie punkty na ciele, dociera do miejsc bolesnych i przywraca równowagę mięśniową.

Terapia manualna przez setki lat stosowana była tylko przez znachorów – dzisiaj ta metoda rehabilitacji cieszy się uznaniem medycyny akademickiej, a szkolenia z terapii manualnej odbywają się w Polsce jako szkolenia podyplomowe dla fizjoterapeutów oraz lekarzy.
Terapia manualna pozwala leczyć dolegliwości kręgosłupa, zwyrodnienia i urazy stawów, bóle mięśni, głowy oraz napięcia wynikające ze stresu i przemęczenia.

– Właściwie terapia manualna to działanie w obrębie stawów. Ponieważ jednak kości, mięśnie, wiązadła oraz stawy tworzą spójną całość, podczas masażu uciskamy wszystkie tkanki miękkie: skórę, mięśnie, nerwy, wiązadła i ścięgna – tłumaczy terapeuta Andrzej Wosik.

Kiedy coś dzieje się ze stawem, nerwy otaczające torebkę stawową przekazują sygnał do centralnego układu nerwowego i pojawia się ból. Organizm reaguje na niego napięciem mięśnia. Następuje blokada, która powoduje nasilenie bólu. To błędne koło. Celem zabiegu jest odblokowanie najpierw mięśnia, a następnie stawu. Uciska się, ugniata i rozciąga obolałe miejsce pod różnymi kątami, a kiedy odpowiednio rozgrzany mięsień zostanie odblokowany, staw sam ustawia się we właściwej pozycji.
Terapia manualna: wskazania:
– zespoły bólowe stawów i kręgosłupa,
– bóle głowy, także migrenowe,
– drętwienie kończyn i palców,
– dyskopatia,
– nerwobóle,
– wady postawy,
– napięcia karku,
– stany napięcia i przemęczenia.

ŁAŃCUCHY MIĘŚNIOWE

Metoda Łańcuchów Mięśniowych i Stawowych została opracowana przez panią Godelieve Denys-Struyf, fizjoterapeutkę i osteopatkę.

Jest narzędziem rehabilitacyjnym pomagającym w profilaktyce i leczeniu dolegliwości mięśniowo-szkieletowych.

Zajmuje się ona powiązaniami między mechaniką ciała a zachowaniem. Wszystkie części ciała zależą od siebie wzajemnie a mięśnie i ich otoczki ułożone w łańcuchy łączą części ciała między sobą. Mięśnie są ponadto narzędziami wyrazu psychiczno- cielesnego: naszego stanu napięć, naszych emocji, uczuć i sposobu bycia, wyrażających się poprzez system mięśniowy, co wywiera wpływ na postawę, oddychanie i gesty. Kiedy napięcia czy zachowania powtarzają się i przedłużają, pojawia się nadmiar napięcia mięśniowego, umiejscawiający się i obejmujący coraz bardziej pewne specyficzne mięśnie. Każdy mięsień, zwiększając swój tonus, napina powięź niektórych ze swoich sąsiadów, z którymi jest połączony i które z kolei zwiększają swój tonus. Stopniowo w ciele pojawia się prawdziwy „łańcuch napięcia mięśniowo-powięziowego”. Taki łańcuch może uwięzić ciało w konkretnym typie postawy stając się źródłem bólu.

Istnieją liczne wskazania do stosowania metody Łańcuchów Mięśniowych. metoda GDS powraca do przyczyn różnych patologii, takich jak zwyrodnienie stawów, bóle (lumbago, ból lędźwiowy, bóle szyi) i innych dolegliwości. Dla zaburzenia statyki kręgosłupa, takiego jak nadmierna lordoza, kifoza czy skolioza, metoda ta może stanowić dobrodziejstwo, tym bardziej, że stanowi ona podejście globalne, biorące pod uwagę dużą liczbę parametrów oddziałujących przy tych dolegliwościach. Metoda ta proponuje oryginalne, skuteczne i trwałe rozwiązania służące leczeniu patologii kończyn. Metoda ta pozwala także na opracowanie strategii postawy w celu uniknięcia nawrotów i pojawiania się nowych patologii. Można stosować ja u wszystkich pacjentów, od dzieci do osób starszych.

Metoda proponuje szeroki zakres technik, pozwalający sprostać konieczności dostosowania się do sytuacji, której część stanowi terapeuta. Metoda ta wykorzystuje masaż, niektóre techniki odruchowe, mobilizacje, globalne i miejscowe rozciąganie oraz napięcie izometryczne… Niezależnie od stosowanej techniki metoda ta opiera się zawsze na doskonałej znajomości anatomii i fizjologii. Nie ma tu gotowych rozwiązań, jest tylko dostosowanie się do poszczególnych przypadków.

Godelieve Denys-Struyf opisuje konkretne grupy mięśni, których ciało używa do wyrażania się i które działając zbyt silnie mogą stać się łańcuchami napięcia, więżącego w usztywnionej postawie, ograniczającej jednocześnie swobodę ruchu i pozostawiającej specyficzne piętno.Wymienia sześć podstawowych typów psychofizycznych i odpowiadających im postaw ciała (w zależności od napięć w pewnych partiach):

AM – osoba o postawie skulonej, czuła, z deficytem miłości, lękowa. Napięcia występują w jej ciele głównie w okolicach brzucha i przepony.
PM – osoba sprawiająca wrażenie przygaszonej, egocentryczna. Napięcia występują głównie w obręczy barkowej i stopach.
PA – osoba sprawiająca wrażenie jakby zawieszonej na sznurku, dumna, wyniosła. Napięcia w odcinku piersiowym, bóle pleców.
AL – osoba zwykle siadająca ze skrzyżowanymi nogami, sprawia wrażenie kokietki. Napięcia w kolanach.
PL – postawa kowboja, cwaniaka, osoba na pozór silna, ale w rzeczywistości bardzo wrażliwa. Napięcia w odcinku szyjnym, obręczy barkowej, kolanach.
AP – postawa sprawiająca wrażenie pewności i wyniosłości, osoba depresyjna, odcięta od emocji. Napięcia w odcinku szyjno-piersiowym, przeponie i brzuchu.

Wszyscy mamy genetycznie zakodowaną strukturę napięć, czyli predyspozycję pewnych grup mięśniowych do skracania się . W zależności od środowiska, stanu emocjonalnego czy umiejętności radzenia sobie ze stresem albo wygaszamy to napięcie, albo je wzmacniamy.Pod okiem terapeuty tej metody nabywasz świadomości własnego ciała i sposobów wyrównywania napięć mięśniowych. Twoje ciało jest – w świetle G.D.S. – jak otwarta księga, w której zapisana jest historia całego życia: od momentu narodzin do dziś.

BABATH BABY

Jest to koncepcja neurorozwojowa zapoczątkowana w latach 40. XX wieku przez małżeństwo Bobath.

Metoda stosowana jest z powodzeniem u dzieci z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego jak również u dzieci zdrowych, z niewielkimi dysfunkcjami.

Przyjęte w niej założenia i techniki usprawniania są przyjazne dzieciom. Usprawnianie według tej metody ma na celu pomóc dziecku z uszkodzeniem mózgu stać się samodzielnym, funkcjonować i wykorzystywać swoje możliwości. Dzieciom z niewielkimi deficytami ruchowymi pomaga w harmonijnym rozwoju psychomotorycznym, skierowana jest na poprawę jakości ruchu i profilaktykę wad postawy.

Usprawnianie według koncepcji NDT Bobath jest szczególnie przydatne w terapii niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich rozkład dnia. Nie zaburza interakcji matka−dziecko. Prawidłowo wykonywana pielęgnacja, noszenie dziecka czy zabawa z nim są naturalnym sposobem wspomagania rehabilitacji. Rodzice biorą udział w planowaniu i przebiegu terapii.

Terapia metodą NDT-Bobath kierowana jest do dzieci z:
– uszkodzeniem OUN,
– obniżeniem lub wzmożeniem napięcia mięśniowego,
– asymetrią ułożeniową,
– opóźnieniem rozwoju psychoruchowego,
– problemami ortopedycznymi,
– porażeniem splotu barkowego,
– kręczem szyi,
– zaburzeniami karmienia, ssania, połykania.

DRENAŻ LIMFATYCZNY

Drenaż limfatyczny to masaż uciskowy, usprawniający krążenie limfy i płynów tkankowych w organizmie.

Zalecany w leczeniu obrzęków limfatycznych i zastoju limfy. Poprawia metabolizm, pobudza układ limfatyczny, przyspiesza proces oczyszczania organizmu. Sprawdź, dla kogo jest masaż limfatyczny i jak przebiega.

Drenaż limfatyczny (masaż limfatyczny) to zabieg mający na celu usprawnienie przepływu limfy w organizmie, a polegający na mechanicznym przepchnięciu zalegającej chłonki w kierunku węzłów chłonnych. Masaże limfatyczne wykonuje się w serii.
Drenaż przeprowadza się w przypadku pojawienia się obrzęków i zastoin limfatycznych – umożliwia napływ bogatej w tlen krwi tętniczej, co poprawia funkcjonowanie układu odpornościowego i usuwanie toksyn z organizmu.

Nie masuje się węzłów chłonnych, tylko ich okolice, wykonując ruchy przesuwające, przepychające i wyciskające. W trakcie zabiegu wykonuje się masaż grzbietu, klatki piersiowej, brzucha, kończyn dolnych i górnych, karku i głowy oraz twarzy. Drenaż każdej części ciała rozpoczyna się głaskaniem, a kończy wyciskaniem (wyjątek stanowi szyja i twarz) – zawsze wzdłuż naczyń limfatycznych albo w kierunku najbliższych węzłów chłonnych.
Wskazania do drenażu limfatycznego:
– niewydolność żylna,
– zespół cieśni nadgarstka,
– zespół Raynauda,
– choroba niedokrwienna kończyn dolnych,
– neuropatie,
– neuralgia,
– limfopatia polekowa,
– przewlekłe obrzęki,
– choroba zwyrodnieniowa stawów,
– dna moczanowa,
– otyłość,
– zaburzenia troficzne skóry.

Umów wizytę

Wypełnij formularz rejestracyjny i umów swoją pierwszą wizytę. Zarezerwowanie najbliższego wolnego terminu zajmie Ci jedynie minutę. Jeśli masz dodatkowe pytania - skontaktuj się telefonicznie lub prześlij e-maila.

Umów swoją wizytę

Jarek Chudzicki

+48 601 791 464

kontakt@rehabilitacjagniezno.pl

Rehabilitacja: Gniezno / Inowrocław / Mogilno

© 2017 graphicadesignstudio.pl